Ondanks zijn dromerige beelden, bevat Shel Silverstein's gedicht "Where the Sidewalk Ends" geen metaforen. Het gedicht werkt door andere figuratieve mechanismen:
De gedicht's magie komt van juxtapositie en sensorische uitvinding, niet van impliciete vergelijking (metafoor). Het bouwt een wereld waar het letterlijke en het fantastische vervagen, gebruikmakend van de gereedschappen van de fabulist, niet de analogist.