Dorothy Moore's doorbraakhit uit 1976 (Malaco Records) blijft een meesterles in geresteerd verdriet. Haar stem schreeuwt het hartzeer niet uit—het bewoont het.
(Couplet 1) Als je me echt liefhad, zou je niet doorgaan Met weggaan naar onbekende plekken, jongen Er is zo'n verschil in de manier waarop ik me voel Sinds je lang weg bent, jongen (Refrein) Misty blue, dat is de kleur die de dagen vult Elke nacht lig ik hier te huilen, mijn hart vult zich Misty blue, wat een kleur die jij hebt gevonden Het is misty blue, overal omheen (Couplet 2) En als je zegt dat je tijd nodig hebt om te leven, Waarom draai je dan constant in mijn hoofd, jongen? Het enige moment dat ik me goed voel is wanneer ik slaap, En droom dat jij hier bij me bent, jongen (Refrein) Misty blue, dat is de kleur die de dagen vult... [Herhaal Refrein]
Achttienendertig jaar later is de mist niet opgeheven. Dat is de maatstaf.