In muziek is allegro een tempomarkering die een snel, levendig tempo aanduidt—typisch 120–168 slagen per minuut, hoewel de exacte snelheid varieert per stuk en componist. Het is een van de meest voorkomende markeringen in Westerse klassieke muziek, verschijnend in symfonieën, sonates, concerten, en opera's.
Uit het Italiaans allegro (“blijd, levendig, vrolijk”), reflecterend een helder, optimistisch karakter. Het contrasteert met adagio (langzaam), andante (wandeltempo), en presto (zeer snel).
Allegro-deelen dienen vaak als energieke openings of finalen, de muzikale momentum dryvend.