Een van de hoofdmorele lessen van het verhaal is dat liefde tussen twee mensen niet gedwongen kan worden. Het benadrukt ook de noodzaak voor elk mens om geliefd te worden. Deze twee concepten ontmoeten elkaar in de vorm van Erik (het Phantom), die een feroce, eenzijdige en bezittende liefde heeft voor Christine. Bijvoorbeeld, hij zegt: "Weet dat ik van hoofd tot voet opgebouwd ben uit de dood en dat dit een lijk is dat je liefheeft en aanbidt en dat nooit, nooit zal verlaten!" Eriks vorm van liefde wordt gecontrasteerd met de wederzijds wederkerende liefde tussen Christine en Raoul.
"Het Phantom van de Opera" moedigt mensen aan om anderen niet te beoordelen op basis van hun uiterlijk. Hoewel Erik een gezichtsafwijking heeft die ertoe leidde dat hij door zijn ouders werd uitgezet, is hij een hoog intelligent en hoog emotioneel wezen. Sommige personages komen dit te herkennen en sympathiseren met zijn lot. Een voorbeeld is het personage van mevrouw Giry, die weigert het Phantom te mishandelen en hem in plaats daarvan bevreten. Later in het verhaal leert Christine Erik waarderen als persoon.
Offer is een sleutelmorele les in "Het Phantom van de Opera". Bijvoorbeeld, wanneer Christine beseft dat haar geliefde, Raoul, gevangen zit in Eriks folterkamer, stemt ze in om met hem te trouwen op voorwaarde dat hij Raoul vrijlaat. Ondanks het feit dat ze afkeer heeft van het Phantom, kust ze hem om haar toewijding te tonen. Erik komt erachter dat hij ook bereid is te offeren in naam van de liefde. Hij weet dat Christine hem niet echt liefheeft, ondanks zijn gevoelens voor haar, en laat haar vertrekken.
Het verhaal leert dat moed vinden in het gezicht van tegenspoed een belangrijk menselijk kenmerk is. Raoul probeert moedig Christine te redden wanneer hij van haar ontvoering door Erik erfart. Naar het einde van het verhaal toont Christine moed wanneer ze Raoul en de Perzische redt door haar instemming om met Erik te trouwen. Op hetzelfde moment toont Erik moed in zijn strijd om zijn ziel van isolatie te verlossen.