Als een overgangsperiode voor Amerikanen, waren de jaren 1920 een tijd van enorme literaire productiviteit. Dit decennium, gelegen tussen het einde van de Eerste Wereldoorlog en het begin van de Grote Depressie, was een tijd van desillusie alsook maatschappelijke groei, voorspoed en nieuwe hoop voor de toekomst. Als resultaat is de literatuur van die tijd buitengewoon gevarieerd, met stijlen variërend van modernistische werken tot gritty hard-boiled detectiefictie.
De modernistische beweging in de literatuur, die duurde van het einde van de 19e eeuw tot ongeveer 1945, focuste op het distantiëren van het schrijven van het verleden door experimentele stijlen te gebruiken en bestaande standaarden voor literatuur te bekritiseren. Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog werd het modernisme donkerder en cynischer, frequent maatschappelijke commentaar en thema's van vervreemding, hedonisme en wanhoop. Belangrijke Amerikaanse modernistische auteurs van deze periode zijn F. Scott Fitzgerald, Ezra Pound en Ernest Hemingway.
"Weird Tales" was een pulp fictie magazine dat in 1923 gelanceerd werd en gespecialiseerd was in fantasy, sciencefiction, horror en bizarre korte verhalen. Hoewel deze verhaalstijlen populair waren in pulp fictie magazines (een term die verwijst naar de lage papierkwaliteit van een magazine), probeerde "Weird Tales" hogere kwaliteit verhalen te produceren die goed geschreven, intellectueel uitdagend en esthetisch aantrekkelijk waren. H.P. Lovecraft, de beroemdste schrijver van het magazine, schreef regelmatig voor "Weird Tales" en publiceerde de populaire "Call of Cthulhu" met het magazine in 1928.
Een ander populair type pulp fictie, het hard-boiled genre, schilderde misdadige private detectives. Hard-boiled detectives waren typisch solitaire anti-helden, vaak moreel ambigue en betrokken bij illegale of gewelddadige gedrag om zaken op te lossen. Deze verhalen focussten meer op de relatie van de detective met de zaak en de moeilijkheid om te onderscheiden tussen goed en kwaad dan op aanwijzingen en probleemoplossing als eerdere detectiefictie had. Populaire hard-boiled schrijvers waren Mickey Spillane, Raymond Chandler en Dashiell Hammett, wiens roman "The Maltese Falcon" een van de meest iconische voorbeelden van het hard-boiled genre werd.
Met de doorvoering van de 19e amendement in 1920, verwierven vrouwen in de Verenigde Staten het stemrecht. Tegelijkertijd begon een groeiende socialistische beweging openlijk houdingen van klasse- en rasgelijkheid te promoten. Deze maatschappelijke veranderingen ontketenden de Vrouwenbeweging en de Harlem Renaissance. De Vrouwenbeweging werd gekenmerkt door feministische korte verhalen in magazines zoals "Ladies' Home Journal" en de publicatie van literatuur zoals "The Age of Innocence" door Edith Wharton in 1920, wat de Pulitzerprijs van 1921 won. De Harlem Renaissance werd geboren uit een uitbarsting van activiteit van Afro-Amerikaanse kunstenaars en schrijvers zoals Langston Hughes, Zora Neale Hurston en W.E.B. DuBois. Deze schrijvers werkten om stereotypen te bekritiseren, de Afro-Amerikaanse ervaring te verkennen en artistieke zelfbepaling uit te oefenen.