In literatuur verwijst "vooruitverwijzing" naar de techniek van het aan de toeschouwers hinten dat er later in het werk iets zal gebeuren. Vooruitverwijzing mag niet overt zijn, maar moet later duidelijk worden voor de lezer, nadat het voorspelde gebeuren heeft plaatsgevonden. Er zijn een aantal manieren om vooruitverwijzing in een stuk schrijfwerk te verwerken, van het kort vermelden van een element dat later in het verhaal belangrijk wordt tot het laten slachtoffer vallen van een personage aan een zelfvervullende voorspelling.
Anton Tsjechov, een Russisch toneelschrijver, stelde dat "men geen geladen geweer op het toneel mag zetten als niemand van plan is het af te vuren." In een verhaal schrijven, kan een element dat kort aan het begin geïntroduceerd wordt, gebruikt worden om de gebeurtenissen aan het einde te voorspellen. Als de protagonist van je verhaal in de eerste paar pagina's een poster opmerkt over een vermiste hond, kan dat kleine detail bijvoorbeeld de vermiste hond voorspellen die een belangrijke rol speelt in de finale scène.
Een andere manier van vooruitverwijzing betreft het gebruik van patronen doorheen het werk om te wijzen op gebeurtenissen die later in het verhaal zullen plaatsvinden. Deze techniek geeft het publiek een veel sterkere hint over wat later in het verhaal zal gebeuren. Bijvoorbeeld, het herhaalde beeld van de trein in "Anna Karenina," samen met het treinongeluk wanneer Anna voor het eerst geïntroduceerd wordt en de karakters toenemende vervreemding van haar omgeving, suggereren aan de lezer dat een trein een rol zal spelen in haar dood.
Een zelfvervullende voorspelling is een andere methode van vooruitverwijzing, betreffende een personage dat de uitkomst van het verhaal voorspelt. De protagonist vervult die voorspelling dan ongewild, vaak door te proberen het te vermijden. Een heel vroeg voorbeeld van deze techniek is te vinden in "Oedipus Rex," wanneer de protagonist vlucht van huis om een voorspelling te vermijden, alleen om het waar te maken. Shakespeare's "Macbeth" bevat ook een zelfvervullende voorspelling, aangezien Macbeth's geloof in de heksenvoorspelling hem op een pad leidt naar zijn voorspelde dood.
Veel auteurs gebruiken vooruitverwijzing op meer subtiele manieren, door de herhaling van thema's en symbolen. Een overstorte huis vroeg in een roman kan symbolisch zijn voor een storm die het personage later moet tegemoet treden, of een herhaald motief van slangen doorheen het werk kan het verraad van de protagonist laat in het verhaal suggereren. Deze symbolen en thema's kunnen zo subtiel of zo overt zijn als de auteur wenst, afhankelijk van hoeveel hint ze de lezer willen geven.