Een roman schrijven vanuit elk gezichtspunt is een uitdaging; plot uittrekken, geloofwaardige personages ontwikkelen en spanning opbouwen doorheen het verhaal zijn voor iedereen lastig. Schrijven vanuit het "ik"-perspectief duwt de verteller direct in het verhaal, in plaats van hem de luxe te gunnen aan de kant te staan of in en uit allerlei scènes te springen om een alwetend verslag te geven. Volgens de bekroonde auteur David Niall Wilson, als je het hele verhaal niet kunt vertellen vanuit wat de verteller kan zien, weten, of tenminste afleiden, moet je derdenpersoon-narratief kiezen. Er zijn wel manieren om je verhalenvertelling authentiek te houden in de eerste persoon.
Houd je dialoog authentiek. Volgens David Niall Wilson, kan dialoog niet de plaats zijn om achtergrondinformatie over andere personages in het verhaal in te schuiven. Als de verteller met zijn beste vriend praat, zal de vriend dat gesprek niet gebruiken om de verteller te vertellen wat hij voor een living doet, of waar hij woont. Das feiten die de verteller al zou weten, wat dat gesprek onnatuurlijk maakt.
Onthul de persoonlijkheid, of "stem" van je verteller door dicatie en reactie op gebeurtenissen. Geef de verteller wat tijd om hardop te reflecteren voor de lezer (maar niet tot saaiheid). Lezers zullen zich hingezogen voelen naar een verteller waar ze zich mee kunnen verenigen, en als je de lezers aan je kant kunt krijgen, zal je roman bloeien. Leif Enger's "Peace Like a River," heeft bijvoorbeeld een eerste-persoonsverteller wiens vader hem wonderbaarlijk terugbrengt naar het leven na zijn geboorte door de dokter voor dood verklaard, en wiens broer vlucht voor de wet na een ongelukkige moord. De sympathie van de lezer met de jongen leidt tot het delen van de verbazing van de jongen over zijn vaders wonderen en zijn broers moed.
Gebruik alle herschrijftrucs tot je beschikking om het woord "ik" te voorkomen dat je roman domineert. Anders ziet je tekst eruit alsof het kleine zwarte wormpjes doorheen heeft, en leest het als een kinderplatenboek. In plaats van constructies als "Ik was bang toen de weerwolf huilde," kun je zeggen: "Mijn lichaam trilde bij elk echo van de wolf" of "Het constante gehuil begon al mijn zenuwen te verveelen."