Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Kenmerken van een antagonist in gotische literatuur

Gotische literatuur wordt gedefinieerd door een aantal terugkerende tropen, herkenbaar voor de lezer zelfs als de plot of schrijfstijl van de auteur sterk afwijkt van andere tekens in het genre. Deze tropen omvatten een mysterieuze setting, een geslachtofferd protagonist en een antagonist met bepaalde kenmerken. Deze kenmerken zijn niet per se in alle gotische schurken aanwezig, hoewel de grote meerderheid van antagonisten in gotische teksten er कम-allemaal een paar van bezit.

Natuurlijke krachten

Veel gotische antagonisten hebben bovennatuurlijke krachten die openlijk bekend zijn voor de lezer of welke in de achtergrond van het personage worden gesuggereerd. Deze krachten kunnen getoond worden aan andere personages, of de antagonist hint er alleen naar. Bovennatuurlijke krachten kunnen omvatten: de vaardigheid om iemand te overtuigen taken uit te voeren of ze op andere manieren tegen hun wil te manipuleren. Sommige gotische schurken bezitten meer uiteenlopende krachten; bijvoorbeeld kan de titelpersonage in Bram Stokers "Dracula" zich in een vlermuis veranderen en als een hagedis over muren lopen.

Gevoel van kwaad

De meeste gotische antagonisten straalen een tastbaar gevoel van kwaad uit, en sommigen plegen openlijk ontzettende, gewelddadige of perverse daden, die de lezer afschrikken. Bijvoorbeeld: de antagonist in Matthew Lewis' gotische roman "The Monk" pleegt een seksueel geweldsmisdrijf tegen een vrouw. Andere gotische schurken worden minder gekenmerkt door hun daden dan door een kwade essentie. Antagonisten die vroeger goed of zelfs vroom waren, maar zich tot het kwade hebben gekeerd, komen ook vaak voor.

Dualisme

Gotische antagonisten zijn niet altijd zuiver kwaad, en velen hebben een duidelijke dubbele natuur: heroïsch doch geflawd, of kwaadwillig maar verlangend naar verlossing. In sommige gotische teksten wordt dit dualisme een letterlijk plotapparaat. In "The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde" van Robert Louis Stevenson zijn de titelpersonages in feite één persoon, waarbij Mr. Hyde Jekylls agressieve en wrede alter-ego is.

Passie en drijfveer

De gotische antagonist is doorgaans gepassioneerd en gedreven, streeft naar doelen met weinig aandacht voor anderen en probeert wat hij wil te bereiken door zorgvuldig schema's. De gotische schurk is over het algemeen eigenwijs en stelt zijn wensen, hoe donker ook, boven andere zaken. Bijvoorbeeld: de antagonist in Horace Walpoles "The Castle of Otranto", de schurk Manfred, stelt zijn zorg voor een toekomst voor zijn zoon boven elke zorg of plicht voor zijn vrouw en dochter.

Controle

Veel gotische antagonisten zijn van nature controlerend, en in de plots van dergelijke verhalen kan dit kenmerk zich manifesteren in de manier waarop de schurk probeert de protagonist van de tekst te gevangen te nemen. Gevangenschap kan fysiek zijn, bijvoorbeeld door een kasteeldonker, of via de kracht van de persoonlijkheid van de schurk. In "The Mysteries of Udolpho" van Ann Radcliffe gevangent de schurk Montoni zijn vrouw tot haar dood en probeert hetzelfde met de nicht van zijn vrouw.

Literatuur

Related Categories