De bijdragen van Afro-Amerikanen aan de canon van het Engelsstalige poëzie gaan ten minste terug tot de mid-18e eeuw. Typen poëzie omvatten klassieke en devotionele verzen, gospelliederen, anti-slavernijverzen, en meditaties over identiteit.
Sommige van de vroegste overlevende voorbeelden van Afro-Amerikaanse poëzie trokken aan klassieke oudheid en persoonlijke godsdienstige ervaring. Dit was het geval bij Phillis Wheatley, wiens "Poems on Various Subjects, Religious and Moral" gebruikmaakte van haar kennis van Grieks en Latijn, en Jupiter Hammon, die een poëziebundel schreef die reflecteerde op christelijke thema's van vergeving en verlossing.
Spirituals zijn een genre van liederen die diepe emoties uiten over de verlangens naar vrijheid, bevrijding, vergeving, vereniging met God en rehabilitatie van onderdrukking. Deze liederen werden populair in kerken, kampbijeenkomsten en op plantages tijdens de slavernijtijd. Spirituals als "Swing Low, Sweet Chariot" en "Gospel Train" gebruiken een soort geheime taal om te verwijzen naar de underground railroad.
Enkele van de grootste werken van Afro-Amerikaanse poëzie waren gewijd aan de afschaffing van slavernij. De Nieuw-Jerseyse industrialist en uitgever Alfred Gibbs Campbell schreef een poëziebundel die rebellie tegen slavernij pleitte en Gods oordeel over slaveneigenaren voorspelde. Antislavernijliederen werden ook verzameld in werken als "The Anti-Slavery Harp", gepubliceerd in 1848.
De era meest geassocieerd met gedichten over Afro-Amerikaanse identiteit was de Harlem Renaissance van de jaren '20 en '30. Dichters als Langston Hughes en Claude McKay schreven poëzie over de complexiteit van gemengde identiteiten en de spirituele erfgoed van de Afrikaanse diaspora. Stilistiek vertaalde dergelijke gedichten vaak de ritme en stijl van jazz naar de Engelse taal.