Narratief perspectief is het perspectief vanuit welke de verteller een verhaal vertelt. De twee belangrijkste narratieve perspectieven zijn de eerste persoon en de derde persoon allwetend. Een verteller die de eerste persoon gebruikt, gebruikt "ik" en "mij" en kent alleen zijn eigen gedachten, terwijl een verteller die in de derde persoon allwetend spreekt, alleen "zij", "hij" en "ze" gebruikt en de gedachten van alle personages kent, als een alziende god.
Een eerste-persoonsverteller is meestal ook het hoofdpersonage, of protagonist, in een verhaal. Omdat de protagonist alleen zijn eigen gedachten kent, is zijn perspectief beperkt. De lezer ontvangt alleen informatie vanuit het perspectief van de protagonist, en hij kan naïef of onbetrouwbaar zijn. Echter, eerste-persoonsvertelling geeft de lezer een gevoel van onmiddellijkheid en realisme. Bovendien, omdat de lezer gebeurtenissen door de ogen van de protagonist ziet, voelt de lezer zich alsof hij deel was van het personage.
Een eerste-persoonsverteller beïnvloedt in grote mate het perspectief van de lezer op gebeurtenissen. In "To Kill A Mockingbird" van Harper Lee, ervaart de lezer het verhaal door de ogen (en herinnering) van Scout, terwijl ze worstelt met intensiverende sociale conflicten om haar heen. Omdat ze maar een klein meisje is, is haar interpretatie van gebeurtenissen niet alleen humoristisch, maar stelt het de lezer ook in staat om gebeurtenissen te perceberen vanuit een vers, onschuldige kijk, onbesmet door vooroordelen en haat. Auteur Charlotte Perkins Gilman koos ook een eerste-persoonsverteller voor haar korte verhaal "The Yellow Wallpaper". De lezer ervaart first-hand de hallucinaties van een dolle vrouw, maar haar vage begrip van de geneesmiddelen van haar dokter-echtgenoot laat de lezer vragen hoe dol ze werkelijk is.
Een allwetende verteller, omdat ze de gedachten van alle personages kan zien, is doorgaans betrouwbaar. Het observeren van het verhaal door een derde-persoons-allwetende verteller kan de lezer in staat stellen om meer geïnformeerde oordelen over personages te vellen omdat zijn informatie niet beperkt is. Echter, een allwetende verteller is niet noodzakelijk vooroordelenloos; zelfs een allwetende verteller frameert een verhaal voor de lezer, en een auteur kan een verteller creëren zoals ze wil. Lezers moeten een allwetende verteller beschouwen als een personage, net als de andere personages in het verhaal.
Het gebruik van derde persoon allwetend creëert een grandioze, epische toon voor de drie-delige saga "The Lord of the Rings" van J.R.R. Tolkien. Het verhaal leest als folklore of sprookje, met een alziende verteller die gebeurtenissen chronicleert die de geschiedenis van Midden-Aarde vormden. Met een cast van meer dan een dozijn personages, duikt de verteller niet alleen in de gedachten van de onwaarschijnlijke held Frodo Baggins, maar ook in die van zijn gezellen en zelfs vijanden om een rijke tapestry van identiteiten te weven. Op dezelfde wijze vertelt de verteller in "Silas Marner" van George Eliot de gedachten van alle personages aan de lezer, maar deze verteller houdt zich niet terug met oordelen en persoonlijke observaties over hen. Het leren dat de gedachten van verschillende personages met elkaar in conflict zijn, zoals die van Silas Marner en Godfrey Cass, verhoogt de spanning voor de lezer.