Situatieve ironie treedt op wanneer handelingen het tegenovergestelde effect hebben van wat beoogd was, precies het probleem dat Paul, het vooruitziende kind van een gierige moeder, ervaart in D.H. Lawrence's "De ruiters van de schommelpaard". Paul gebruikt zijn buitengewone gave om winnende paarden te kiezen om een familie te redden die al gedoemd is door het materialisme van zijn moeder, Hester. Het verhaal zelf is synoniem met ironie; de duidelijke situatieve ironie is dat de welvaart van de familie verkregen wordt ten koste van Pauls leven.
Yale-professor Harold Bloom prees Lawrence als "bekwaam in wat niet gezegd kon worden", en andere situatieve ironieën in "De ruiters van de schommelpaard" zijn onuitgesproken. Door het hele verhaal wordt geïmpliceerd dat Pauls roependebehoud van een moeders liefde en steun. Ironicerwijs wordt deze natuurlijke behoefte alleen op een onnatuurlijke manier bevredigd, wanneer hij zijn tweede gezicht gebruikt om winnaars te vinden. Dit brengt hem liefde en lof als wonderkind op, waar het hem als zoon toekomt.
Een laatste situatieve ironie treedt op aan het einde van het verhaal toen Hesters broer Pauls dood aankondigt: "hij is het beste uit dit leven gegaan." De broer, die de tragedie op afstand heeft gezien, begrijpt Paul veel beter dan zijn eigen moeder, met de opmerking dat ze een wonder heeft vernietigd om een bankrekening te vullen.