Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Wat is de feministische benadering in literaire kritiek?

Feministische literaire kritiek is de kritische analyse van literaire werken vanuit een feministisch perspectief. Vooral neigen feministische critici ertoe de patriarchale normen van de literatuur te verwerpen "die mannelijke manieren van denken/standpunten privilegeren en vrouwen politiek, economisch en psychologisch marginaliseren", aldus Paul Ady, associate professor Engels aan Assumption College in Worcester, Massachusetts. In plaats daarvan benaderen feministische critici literatuur op een manier die het vrouwelijke standpunt versterkt, doorgaans de patriarchale taal verwerpend die de literatuur heeft gedomineerd.

Historische oorsprong van de beweging

Moderne feministische literaire kritiek heeft haar wortels in de feministische beweging na de Tweede Wereldoorlog die overstortte in de intellectuele kring van Amerikaanse colleges en universiteiten. De ware oorsprong kan tot in de late 18e eeuw worden teruggevolgd met Mary Wollstonecraft's A Vindication of the Rights of Women (1792). Andere schrijvers als John Stuart Mill, Margaret Fuller en Simone de Beauvoir volgden vanaf de mid-19e eeuw tot de mid-20e eeuw. Vanaf de jaren '60 bloeiden feministische literaire critici. De benaderingen variëren per schrijver. Zo stelt Timothy H. Scherman, associate professor Engels aan Northeastern Illinois University in Chicago: "Er zijn geen 'regels' – geen 'recept' – om feministische kritiek te beoefenen."

Uitdagingen aan de literaire canon

Een belangrijke benadering draait om de wens om de door mannen gedomineerde literaire canon te laten wankelen of te herdefiniëren. Zoals Scherman ook opmerkt: "Feministische kritiek ruimt plaats in en luistert naar vrouwenstemmen die eerder gedempt of overweldigd werden door dominante patriarchale literaire-critische praktijken." In deze zin neemt feministische literaire kritiek een standpunt in tegen wat de academische gemeenschap als de norm beschouwt voor wat "literatuur" is. Deze kritiek op traditionele wetenschap verwerpt traditionele normen op de veronderstelling dat traditionele literaire analyse een politiek en ethisch agenda heeft dat bevooroordeeld is tegen vrouwen. Om die reden hopen schrijvers als Josephine Donovan de radicale basis van feministische literaire kritiek te herwinnen door het te versterken met zowel de politieke als ethische componenten die inherent zijn aan de geboorte van de beweging. Door eerder genegeerde schrijvers te verkennen en de vrouwelijke literaire traditie te bestuderen, hopen critici eerdere aannames te onthullen die de plaats van vrouwen in de samenleving marginaliseren.

Tekstanalyse

Een andere populaire benadering is het nauwlettend onderzoeken wat de tekst zegt – of juist niet zegt. Wat de tekst weglaatst, zegt veel over de schrijver, literatuur in het algemeen en de samenleving als geheel. Door deze "hermeneutiek van de wantrouwen" te gebruiken, hopen literaire critici te onthullen hoe vrouwen in de taal van de literatuur gemarginaliseerd worden, aldus Ady. Op sommige manieren veronderstelt deze benadering dat er een onbewuste overdracht van eerdere aannames naar de tekst plaatsvindt via het schrijfact. Wat geschreven wordt, onthult wat de samenleving gelooft. Beïnvloed door de opkomst van het postmodernisme, geloven feministische literaire critici dat het schrijfact niet neutraal is, maar beïnvloed wordt door de waarden van de schrijver die die waarden dan, vaak onbedoeld, aan de tekst overdraagt. Door deze waarden te begrijpen, hopen feministische literaire critici deze subconceptuele ideeën te onthullen om te tonen hoe vrouwen in de literatuur gemarginaliseerd zijn.

Literatuur

Related Categories