Vanaf de jaren '20 tot ongeveer 1935 begonnen Afro-Amerikanen hun eigen ideeën te_ASSERTEN via verschillende media zoals literatuur, muziek, kunst, drama en beeldhouwkunst, met name in New York. Volgens www.Yale.edu gaven kwesties van culturele identiteit samen met politieke en sociale spanning aanleiding tot een bloei van de kunsten in Harlem, bekend als de Harlem Renaissance.
De Harlem Renaissance had veel gemeen met de hippiegeneratie van de jaren '60. Beiden hadden impact op het maatschappelijk bewustzijn, ontstonden in een specifieke regio (één in Californië, één in New York) en produceerden eigen literatuur. Beide sociale bewegingen omarmden een liberaal en socialistisch standpunt.
Enkele van de meest gelezen auteurs van de Harlem Renaissance zijn Langston Hughes, Zora Neale Hurston en W.E.B. Du Bois. Zij zijn de meest frequent gelezen Harlem Renaissance-auteurs op middelbare scholen.
De artiesten van de Harlem Renaissance onderzochten labels die hun vaak opgelegd werden, zoals het woord "primitief". "Primitief" had niet dezelfde connotatie in Harlem Renaissance-kunst als in de witte kunstwereld, waar het oorspronkelijk "lelijk" of "onbeschaafd" betekende. De definitie van de Harlem-artiesten betekende bemachtiging en een terugkeer naar hun oorspronkelijke wortels.
Duke Ellington, de iconische jazzmuzikant uit de Harlem Renaissance, was op een moment de bandleider bij The Cotton Club, een beroemd establecimiento tijdens het prohibitieperk. Het had andere bekende artiesten van de dag zoals Louis Armstrong en Nat King Cole.
Zwarten uit het Zuiden migreerden naar het Noorden om slechte leefomstandigheden te ontvluchten. Een bedeutende deel van de migratie vestigde zich in Harlem en Chicago.