De Harlem Renaissance was een artistieke en intellectuele beweging in New York's Harlem-wijk tijdens de jaren '20 en '30, toen Afro-Amerikaanse muziek, kunst, filosofie en literatuur wereldwijd bekend en geaccepteerd werden.
De Harlem Renaissance begon kort na de Eerste Wereldoorlog toen schrijvers, artiesten en intellectuelen uit het Zuiden, het Caribische gebied en Afrika begonnen te migreren naar Harlem.
W.E.B. Du Bois, hoofd van de NAACP en prominente Afro-Amerikaanse woordvoerder, was een significante figuur, evenals de dichter Langston Hughes, auteur Zora Neale Hurston en muzikant Duke Ellington.
De Harlem Renaissance resulteerde in Afro-Amerikaanse artiesten die de aandacht van blanken trokken en bewustwording creëerden door ideeën als rasselijke integratie en samenwerking te promoten, wat later effect zou hebben in de burgerrechtenbeweging van de jaren '60.
Afro-Amerikaanse artiesten konden accurate voorstellingen van hun levens en ervaringen creëren en verspreiden, wat de negatieve, racistische afbeeldingen die voor de beweging bestonden, tegenspraak boden.
De Harlem Renaissance kende een verval in de jaren '30 door de economische chaos van de Grote Depressie. Toch bleef het geproduceerde werk generaties van schrijvers in de decennia daarna beïnvloeden.