De Engelse taal is gecompliceerd, vol tegenspraken en verwarrende regels. Sommige van de meest directe regels in het Engels zijn de regels voor het gebruik van hoofdletters. Hoewel deze ook little-known nuances bevatten, dient de hoofdletter van bepaalde woorden drie basisdoeleinden: Het eerste doel is om belangrijkheid aan te duiden. Het tweede is om specificiteit te tonen. Het laatste basisgebruik van hoofdletters is om het oog te helpen zinnen op een pagina te scheiden.
Volgens Grammarbook.com worden eigen naamwoorden altijd met een hoofdletter geschreven. Dit zijn naamwoorden die zowel belangrijk als specifiek zijn. Bijvoorbeeld, het is snel duidelijk dat "Wit Huis" een belangrijker naamwoord is dan "wit huis". Het eerste is de woning van de president, terwijl de tweede elk wit huis kan zijn.
Gewone naamwoorden beschrijven algemene categorieën, zoals "meisje" of "staat". Deze woorden kunnen naar elk jong meisje of elk deel van de Verenigde Staten verwijzen. Echter, eigen naamwoorden afgeleid uit deze categorieën zouden hoofdletters nodig hebben; Susan en Alabama zijn voorbeelden.
Titelstijl verwijst naar een specifieke manier om woorden in de titel van een boek, lied, film of iets wat een titel nodig is, met hoofdletters te schrijven. De volgende titelstijlregels zijn consistent met Associated Press-stijltrichtlijnen, wat een van de meest gangbare gepubliceerde stijlen is. Echter, er zijn geen harde, universele regels voor titelstijl; de stijl van de titel is uiteindelijk aan de uitgever.
Grammarbook.com stelt dat het eerste woord van een titel altijd met een hoofdletter moet beginnen, samen met werkwoorden als "is", "zijn" en "waren". Alle woorden die belangrijk zijn voor de titel moeten ook met een hoofdletter worden geschreven, inclusief zowel eigen als gewone naamwoorden. Lidwoorden en voegwoorden, zoals "de", "en" en "of", worden nooit met een hoofdletter geschreven. Voorzetsels korter dan vijf letters worden nooit met een hoofdletter geschreven; voorbeelden zijn "van" en "met".
Enkele voorbeelden zijn: "We Were Soldiers" en "Harry Potter and the Prisoner of Azkaban".
Grammarbook.com zegt dat titels die een persoon's naam voorafgaan, zoals "President Washington" of "Voorzitter Smith", met een hoofdletter worden geschreven. Als die titel na de naam van de persoon komt of alleen staat, wordt het niet met een hoofdletter geschreven. Voorbeelden zijn: "George Washington, de president, is aangekomen." En, "De voorzitter zal 10 minuten te laat zijn."
Titels in de adres- en handtekeningregel van een brief, of ze nu voor of na de naam staan, worden met een hoofdletter geschreven. Bijvoorbeeld "Joan Smith, Voorzitter," is correct.
Namen van lessen worden altijd met een hoofdletter geschreven wanneer ze afgeleid zijn van een eigen naamwoord, volgens Grammarbook.com. Bijvoorbeeld, "Engels", "Duits" en "Spaans" worden allemaal met een hoofdletter geschreven omdat ze afkomstig zijn van de namen van hun landen. Zulke namen als "wiskunde" en "algebra" worden niet met een hoofdletter geschreven omdat ze niet afkomstig zijn van eigen naamwoorden.
Vaktitels worden ook met een hoofdletter geschreven als ze specifiek zijn. Terwijl "algebra" niet met een hoofdletter wordt geschreven, moet "Algebra II" wel omdat het een specifieke les is.
Het eerste woord van een zin, volgens Grammarbook.com, moet altijd met een hoofdletter worden geschreven. Dit, met leestekens, helpt zinnen te scheiden en maakt ze makkelijker voor het oog te volgen. Alle eigen naamwoorden binnen een zin moeten ook met een hoofdletter worden geschreven.
Woorden na een dubbele punt worden niet met een hoofdletter geschreven tenzij een of meer zinnen de dubbele punt volgen. Zinsdelen na een dubbele punt worden nooit met een hoofdletter geschreven. Bijvoorbeeld, "Shakespeare was een grote toneelschrijver: zijn proza was mooi," wordt niet met een hoofdletter geschreven. Echter, "Shakespeare was een grote toneelschrijver: Zijn proza was mooi. Hij creëerde veel prachtige verhalen," bevat een hoofdletter voor elke zin.