De kansen tegen het publiceren van een eerste roman zijn al ontberend genoeg, maar de lot van de kortverhaalschrijver is nog zwaarder. Meeste tijdschriften betalen niet de soort bedragen die het mogelijk maken de dagjob te verlaten, maar hooggewaardeerde bladen als "The New Yorker" zijn berucht moeilijk om in te breken, ongekend. Wat moet een aspirant kortverhaalschrijver doen? Het antwoord komt neer op een ouderwetse, maar verrassend simpele mengsel van gezond verstand, schrijftalent en marketing slimheid. Als het correct toegepast wordt, zou er geen reden zijn waarom een nieuwe schrijver geen enkele mate van succes zou kunnen bereiken. Verwacht alleen dat je er langdurig voor in moet graven.
Je markt kennen is de helft van de strijd, wat op drie manieren gedaan kan worden. De eerste route vereist het kopen van jaarlijkse naslagwerken als "Fiction Writer's Market," die diepgaande en bijgewerkte samenvattingen bieden van contactinformatie, redacteuren en potentiële markten. Tijdschriften als "The Writer" zijn ook nuttig voor hetzelfde doel, hoewel hun informatie nauwer gericht is. Als geen van de opties gemakkelijk beschikbaar is in je regio, zoek online naar de website van het tijdschrift, wat een eerlijke indruk moet geven van wat voor materiaal ze prefereren.
Volg inzendrichtlijnen. Als de gewenste maximumlengte 3.000 woorden is, stuur dan geen 4.000-woorden verhaal. Als horror het hoofdgenre is, vermijd dan het insturen van een episch sciencefictionverhaal dat op Mars speelt. Zo elementair deze instructies ook lijken, veel nieuwe schrijvers negeren ze nog steeds, wat resulteert in een van de grootste redenen voor afwijzing. Als niets anders, willen redacteuren bewijs dat de schrijver bekend is met het tijdschrift dat ze beoogden.
Evalueer eerlijk of je werk past bij de editoriële aanpak van het tijdschrift. Genrefictie is makkelijker te publiceren, zelfs als de schrijver geen aan te tonen referenties of ervaring heeft. Dit is minder waar voor high-profile tijdschriften als "The New Yorker," of "The Paris Review," die slechts twee of drie nieuwe schrijvers per jaar publiceren uit de duizenden inzendingen die hun bureaus kruisen, vooral als ze onbekenden zijn.
Lees je verhaal nog een keer om te bepalen of nog revisies nodig zijn. Volg de oude regel van 'toon, vertel niet' - je wilt onthullen en impliceeren, in plaats van uitleggen en overstaten. Als mogelijk, lees specifieke passages hardop voor vrienden, of medeschrijvers, die vaak iets kunnen aanwijzen wat je misschien over het hoofd ziet na weken of maanden met dezelfde woorden te leven.
Houd een oog op alle elementen. Zorg ervoor dat je dialoog sterk en geloofwaardig is, terwijl het de algehele stemming en plotlijn van je verhaal vooruitgang laat maken. Controleer of je verhaal begint met een sterke eerste zin of alinea die de aandacht van de lezer haakt en ze wil laten verder lezen. Laat je einde niet mislukken om eventuele onopgeloste losse einden op te lossen, houdend het consistent met de gevoelens en motivaties van je personages. Het volgen van deze stappen zal de kalme zelfvertrouwen tonen die redacteuren verwachten van nieuwe inzendingen.
Vermeld een scherp, professioneel beeld via het document dat je verstuurt. Type je manuscript in een 12- of 14-punt formaat, wat de norm is voor meeste inzendingen. Laat een marge van een inch bovenaan, onderaan, en links en rechts. Zet je contactinformatie - inclusief naam, adres, telefoonnummer en e-mail, indien van toepassing - in de rechterbovenhoek van de eerste pagina, waar je woordentelling ook moet gaan. Noteer eventuele aangeboden rechten in de linksonderhoek.
Als je per "snail mail" indient, stuur je werk met een zelfgeadresseerd gestempeld envelop om de terugkeer van het manuscript te garanderen voor het geval het geweigerd wordt. Stuur altijd een fotokopie in plaats van het origineel, maar wees voorzichtig over het uiterlijk, want een versleten fotokopie kan redacteuren op de hoogte brengen dat een manuscript de rondjes maakt met weinig resultaat.
Wacht tot de initiële reactieperiode voor het overwegen van je inzending is verstreken. Als de richtlijnen van een tijdschrift een minimum reactietijd van twee maanden suggereren, last een redacteur dan niet halverwege de kalender. Wanneer je wel opvolgt, volgen een paar zinnen. Typisch hoef je niet lang te wachten als een tijdschrift je werk leuk vindt; maar als je moet wachten, gaat het tonen van beleefdheid en consideratie een lange weg.
Als een redacteur je werk terugstuurt met voorgestelde revisies, volg dat verzoek - tenzij de voorstellen volledig tegen je verhaalslogica ingaan. Toon opnieuw beleefdheid en matigheid als je jezelf in deze situatie vindt; zoals je opvolging, moet een korte notitie volstaan om het werk gedaan te krijgen. Werken met redacteuren gaat over relaties bouwen, wat je niet zo vroeg in het spel wilt beschadigen.
Neem afwijzing niet persoonlijk. Meeste inzendingen worden teruggestuurd omdat ze niet passen bij de editoriële doelen van het tijdschrift, of omdat de schrijver simpelweg de richtlijnen niet heeft gevolgd. Meeste redacteuren hechten geen wrok tegen onbekende schrijvers. In een zee van inzendingen, is het gewone feit dat het de taak van de schrijver is om zich te laten opvallen, met het vertellen van verhalen om het te ondersteunen. Houd verschillende projecten tegelijkertijd gaande, zodat één afwijzing je stemming niet maakt of breekt wanneer het gebeurt.