Arts >> Kunst en entertainment >  >> Boeken >> Literatuur

Over spreekfiguren

Een spreekfiguur is een literaire middelen die een verbeeldende vergelijking of associatie maakt. Bijna iedereen gebruikt spreekfiguren in dagelijkse gesprekken, maar meesters van de literatuurkunsten gebruiken ze om onvergeeflijke beelden in de gedachten van hun lezers te schilderen. Hoewel schrijvers zoals William Shakespeare bekend zijn als meesters van spreekfiguren, maken veel hedendaagse schrijvers ook goed gebruik ervan. Spreekfiguren communiceren vaak meer dan wat de woorden zelf betekenen.

Vergelijking (Simile)

Een vergelijking is een directe vergelijking tussen twee objecten of kenmerken die, hoewel wezenlijk verschillend, wel enige gelijkenis hebben. Deze directe vergelijkingen zijn makkelijk te herkennen, omdat ze woorden als "zoals" of "als" gebruiken om de vergelijking aan te duiden.
Om de majesteit van een oorlogspaard te illustreren, schreef William Shakespeare dit in "Henry V": "Zijn hinnik is als de bieding van een monarch."
Hedendaagse schrijvers, zoals James Patterson, maken ook goed gebruik van vergelijkingen. In "Maximum Ride: The Angel Experiment" beschreef Patterson het gevoel bij een letsel als "een steekende pijn die uitstraalde als een sterrenontploffing."

Metafoor

Net als de vergelijking maakt de metafoor een vergelijking tussen twee objecten of kenmerken. Het verschil is dat de vergelijking geïmpliceerd is in plaats van direct uitgedrukt. Dit betekent dat de woorden "zoals" of "als" worden weggelaten. Bijvoorbeeld: "Jij bent als de zon" is een vergelijking, maar "Jij bent mijn zonneschijn" is een metafoor.
William Shakespeare maakte gebruik van metafoor in "Henry V", over het gevoel van op een paard te rijden: "Wanneer ik hem besteeg, zweef ik, ik ben een havik."
Susan Kay, in haar hervertelling van "Het Fantoom van de Opera", beschreef Christine vanuit het perspectief van het Fantoom als "een mooi, verwelkend bloempje dat ik verlangde te redden van de wurggende gekruid van onkruid."

Hyperbool

Elke ouder is intiem bekend met de hyperbool, net als iedereen die ooit heeft geïnteracteerd met een "dramakween". Deze spreekfiguur is simpelweg een overdreven weergave van de feiten, en in de literatuur wordt het gebruikt om een punt te benadrukken of de persoonlijkheid van een personage te illustreren.
William Shakespeare's "Hamlet" is bijna een case study in hyperbool. In één scène gebruikte Shakespeare hyperbool om het enorme verschil tussen de essentie van de mens en Hamlet's perceptie te illustreren: "Wat een kunstwerk is de mens, hoe edel in reden, hoe oneindig in vermogens, in vorm en beweging hoe uitdrukkelijk en bewonderenswaardig, in actie hoe als een engel, in begrip hoe als een god! de schoonheid van de wereld, het model van dieren---en toch, voor mij, wat is deze kwintessens van stof?"
Verteller en humorist Patrick McManus gebruikt hyperbool vaak om humor te creëren. In zijn essay "Just Like Old Times" sloot McManus een deel van het verhaal over een ontmoeting met een hond af met: "Norm zei later dat het hem twee weken kostte om de smaak van hond van zijn tanden te borstelen."

Vergoddelijking (Personificatie)

In de literatuur, het toekennen van menselijke kenmerken aan dingen die niet menselijk zijn, heet vergoddelijking. Vaak wordt dit middel gebruikt met onbezielte voorwerpen of dieren, maar het kan ook toegepast worden op natuurkrachten of zelfs abstracte ideeën.
In "Henry V" gebruikte William Shakespeare vergoddelijking om te beschrijven hoe mensen uit Londen vluchtten door te schrijven: "Hoe Londen haar burgers uitchie."
Susan Kay gebruikte vergoddelijking om de kracht van de emotie die haar Fantoom had voor Christine in haar hervertelling te illustreren toen ze schreef: "De wereld zou haar onder haar hiel verpletteren."

Oxymoron

Het woord oxymoron is afgeleid van twee Griekse woorden die "scherp" en "doof" betekenen. Evenzo trekt een oxymoron in de literatuur twee ongerelateerde of contradictorische woorden samen in één idee. Een oxymoron wordt soms een gecondenseerde paradox genoemd.
William Shakespeare gebruikte een oxymoron in "Henry V" toen Henry zegt: "Maar jou sprekend van mijn tong, en ik de jouwe, waarachtig-vals..."
Oxymorons zijn gemeengoed in de alledaagse taal. Uitdrukkingen als "meisjesman", "ijsheet" en "zwart licht" zijn allemaal oxymorons.

Paradox

In plaats van twee contradictorische woorden te paren, zoals het oxymoron, combineert de paradox twee zichzelf tegensprekende ideeën in één uitspraak. Ondanks de kennelijke contradictie blijft de uitspraak wezenlijk waar.
Emily Dickinson maakte gebruik van paradox toen ze schreef: "Succes wordt het zoetst geteld / Door hen die nooit slagen." Henry David Thoreau gebruikte paradox toen hij schreef: "Ik nooit de compagnon vond die zo gezellig was als eenzaamheid."

Literatuur

Related Categories