De 154 sonnetten (gepubliceerd 1609, geschreven ~jaren '90 van 16e eeuw–jaren '00 van 17e eeuw) dienen meerdere verweven doelen:
Sonnetten 1–126: Intens, vaak homo-erotische toewijding aan een jonge aristocraat – schoonheid prikkelen, nakomelijkheid dringen, tijdsverval confronteren.
Fysieke schoonheid vervaagt; vers immortaliseert het. "So long as men can breathe or eyes can see, / So long lives this, and this gives life to thee" (Sonnet 18).
Tijd als vernietiger ("devouring Time," "sluttish time") vs. poëzie als monument. De spreker strijdt tegen vergetelheid door kunst.
Herlevend de Petrarcaanse/Shakespeareaanse sonnetvorm – experimenterend met volta-plaatsing, rijmdichtheid, metafysische concepten.
Sonnetten 1–17 ("nakomelijkheidssonnetten") waarschijnlijk gecommissioneerd door Southampton's kring om hem te dwingen te trouwen en een opvolger te produceren.
Sonnetten 127–154: Een seksuele, gemartelde, wederzijds vernederende relatie – in contrast met de Fair Youth's geïdealiseerde liefde.
Niet zomaar privés brieven, maar een gecraftte reeks die liefdes kracht onderzoekt om te inspireren, te vernietigen en tijd te transcenderen – tegelijkertijd persoonlijke bekentenis en publiek literaire prestatie.