In Act 4 kristalliseert John Proctor's epifanie wanneer hij zijn valse bekentenis tekent, en daarna vernietigt:
"Because it is my name! Because I cannot have another in my life!
Because I lie and sign myself to lies! Because I am not worth the dust on the feet of them that hang!
How may I live without my name? I have given you my soul; leave me my name!"
Deze epifanie voltooit zijn boog: van schuldige overspoeder → weerstandige angeklagde → morele anker. Hij sterft gereinigd, niet verslagen.
Miller: "He have his goodness now. God forbid I take it from him!" (Elizabeth, laatste regel)