William Harvey en Andreas Vesalius staan als twee zuilen van de wetenschappelijke revolutie in de geneeskunde. Samen braken ze eeuwenlange dogma's en vervingen ze oude autoriteit door empirische observatie.
Voor Harvey geloofden artsen dat bloed door het lichaam werd verbruikt en geproduceerd. Door nauwkeurige dissectie en experimenten bewijste Harvey dat bloed circuleert in een gesloten lus: hart → arteriën → vene → hart. Zijn werk De Motu Cordis uit 1628 legde de basis voor de moderne fysiologie.
Vesalius brak met de Galenische traditie van het vertrouwen op dierendissecties. Hij voerde zelf menselijke dissecties uit, documenteerde zijn bevindingen in de breekbare atlas De Humani Corporis Fabrica uit 1543. Hij corrigeerde meer dan 200 fouten van Galen en vestigde anatomie als een wetenschap gebaseerd op directe observatie.
Harvey en Vesalius verschoven de geneeskunde van vereering voor oude teksten naar evidence-based wetenschap. Hun werk baande de weg voor elke medische vooruitgang die volgde.