Johann Karl Friedrich Rinne was een gedistingeerd mineralogus wiens werk hielp de studie van kristalvormen te systematiseren. Zijn bijdragen liggen op het snijpunt van meetkunde, natuurkunde en geologie, en bieden essentiële kaders voor het begrip van de vaste stof.
Rinne's werk ontstond in een periode waarin kristallografie overging van beschrijvende mineralogie naar een rigorese wetenschap gebaseerd op roostertheorie en röntgendiffractie (kort daarna gepioneerd door von Laue en de Braggs). Zijn Formenlehre vertegenwoordigt de culminatie van de klassieke morfologische benadering, biedend de precieze beschrijvende taal noodzakelijk voor de structurele revolutie die volgde.