Philip Larkins "Livings II" en "Livings III" reflecteren allebei op sterfelijkheid, tijdsverloop en de futiliteit van menselijke inspanning, doch elk gebruikt een afwijkende structuur en toon.
Het kortere gedicht juxtaponeert levendige momentopnames van leven—een dansend paar, een kind bij een fontein, een lezende man—met karge herinneringen aan verval ("the stones are cold and the stars are old"). De gefragmenteerde structuur creëert spanning tussen vitaliteit en doodsonmeidelijkheid.
Dit langere, meer contemplatieve stuk opent met spelende kinderen in een veld, hun onschuld gecontrasterd met omringende duisternis. De spreker reflecteert daarna op persoonlijke mislukkingen—mislukte relaties, onvervulde aspiraties—eindigend met de geresigneerde realisatie dat "nothing much remains." De toon is conversationeel, het narratief cohesief.
Samen tonen de gedichten Larkins vermogen om ontroerende, gedachtewekkende meditaties op de menselijke toestand te scheppen.