Eén van de meest evocatieve raadsels in het Exeter Boek (10e-eeuwse Oudengelse poëzieverzameling) is Raadsel 4. De oplossing? Een harp.
Ik was een wezen levend, met een stem en uiterlijk,
Met een ziel en zintuig, met gewrichten en zenuwen.
Ik was vaak te paard en vaak in de strijd.
Ik heb vaak de tafelvreugden genoten.
Nu ben ik dood, de wormen eten me.
Vaak gaan ze met een rush in mijn schedel.
Ze kruipen over me, heen en weer, alsof de weg ging
Die kant. Vertel me, lieve man, wat in me zit.
Het raadsel traceert de harp's biografie: ooit een levende boom ("wezen levend... met gewrichten en zenuwen"), reisde het met krijgers ("te paard en vaak in de strijd") en vermaakte het op feesten ("tafelvreugden"). Nu dood hout, wordt het gegeten door wormen die zijn klankgaten binnengaan ("schedel"). De "stem" is de muziek die het produceert wanneer bespeeld.
Deze verpersoonlijking—een boom ziel, zenuwen en een sociaal leven toekennen—exemplificeert de Angelsaksische poëtische verbeelding, waar objecten geschiedenissen hebben en de grens tussen levend en onlevend vloeibaar is. De harp wordt een veteran, een feestgast, en tenslotte een ruïne, zijn muziek een spook van zijn vroegere vitaliteit.