Schrijven voor het toneel in Elizabethaan Engeland betekende op een touw lopen. Koningin Elizabeth I hield een waakzaam oog op publieke voorstellingen, en haar gevoeligheid voor koninklijke voorstelling werd beroemd gedemonstreerd toen ze het stuk The Isle of Dogs verbod vanwege de satirische belediging. Voor William Shakespeare creëerde dit een duidelijke opdracht: directe kritiek of spot met monarchen te allen tijde vermijden.
Plutôt dan risico te lopen op gevangenschap of sluiting van zijn theater, meesterde Shakespeare de kunst van allegorie en symboliek. Hij gebruikte historische settings – het oude Rome, middeleeuws Engeland, mythische koninkrijken – als veilige spiegels om hedendaagse politieke angsten weer te geven. In stukken als Julius Caesar en Macbeth onderzocht hij de aard van macht, legitimiteit en tirannie zonder ooit de regerende koningin te noemen.
Deze voorzichtigheid heeft zijn werk niet gecastreerd; het verdiepte het. Door gevaarlijke ideeën te verhullen in poetische metaforen en ver historie, nodigde Shakespeare het publiek uit om hun eigen parallellen te trekken. Het resultaat was een oeuvre die de censors tevreden stelde terwijl het tijdloze inzichten leverde in de menselijke conditie en de machinerij van de staat.