In Frankenstein functioneert vaderschap als metafoor voor de creatieve daad zelf. Victor Frankenstein wekt leven maar verlaat zijn schepping direct – een catastrofaal falen van vaderlijke verantwoordelijkheid. Deze verlating onthult de roman's centrale spanning: Victor bezit goddelijke creatieve kracht maar weigert de morele plicht die erbij hoort.
Victors wetenschappelijke prestatie spiegelt goddelijke schepping, maar hij behandelt zijn "kind" met vrees en afwijzing. Het Wezen's daaropvolgende geweld voortvloeit direct uit deze primale verwaarlozing. Shelley suggereert dat macht losgekoppeld van mededogen monstroos wordt – of in een laboratorium of een kinderkamer.
De roman contrasteert hiërarchisch vaderschap met egalitaire vriendschap:
Clerval's vriendschap biedt een glimp van een relatie gebaseerd op wederzijds respect in plaats van bezit – een model dat Victor niet aan zijn eigen schepping uitstrekt.
Het Wezen zelf verlangt naar vriendschap en vaderlijke erkenning ("Ik had jouw Adam moeten zijn, maar ik ben eerder de gevallen engel"). Beiden geweigerd, wordt hij de vernietiger van Victors gekozen banden (William, Clerval, Elizabeth). De cyclus is compleet: mislukt vaderschap weekt het monster dat vriendschap vernietigt.
Frankenstein waarschuwt dat creatieve kracht – wetenschappelijke, artistieke, of ouderschappelijke – ethische stewarding eist. Vaderschap zonder opvoeding produceert monsters; vriendschap zonder hiërarchie biedt verlossing. Shelley's roman blijft de definitieve verkenning van wat er gebeurt wanneer scheppers weigeren hun scheppingen te bevaderen.