Door Stephen Spender
Na de begrafenis, mulkarren, gedrapeerd met wit of zwart
(Op deze route zijn er altijd begrafenissen) kwamen en gingen.
In het lege veld lieten de mulen de touwen los.
De snelle trein waar ik op was, racete als een stroom.
Met stoomachtige adem en donkere stoom-rook.
Er is weinig om vast te houden behalve een hoop
Hoe ver de reis die je maakte ook leek,
Aan het einde stapt je uit. Maar er was geen hoop meer over,
Alleen het kinderachtige, primitieve geschrei
Van waar ze het meenamen in de donkere tunnel
Net zoals ze de doodskist vóórden meenamen. Die stem.
Nog steeds de kracht van zijn eigen bevrijding verzamelend,
Zou het kwaad toch vernietigen met het uiterste geschrei.
Dit wist ik: en ik dacht aan de machten van de duisternis:
Hoe noodzakelijk het is voor iedereen te lijken
Alsof hij nooit twijfelde: en voor sommigen
Voor hen voor wie het echt uitmaakt—die niet kunnen bedriegen,
De eenvoud van het oog om een ware oordeel te vellen;
Het heldere oog dat, zelfs in wanhoop, inspecteert:
De weg in de express over een groot moeras
Van stoomende moeras; maar je kunt niet te voet oversteken.
En de trein reed door in nacht en sneeuw en stoom;
Alsof we reisden in de eigen droom van de geest;
De plek die je moet bereiken en toch nooit bereikt.