Ja—Francesco Petrarch (1304–1374), de "Vader van het Humanisme," leefde meer dan 200 jaar voor William Shakespeare (1564–1616). Maar de afstand tussen hun levensjaren is niets vergeleken met de nabijheid van hun invloed.
Petrarchs Canzoniere—366 gedichten, meestal sonnetten, aan zijn geïdealiseerde Laura—codificeerde de sonnetvorm en het vocabulaire van Renaissance-liefde: de onbereikbare geliefde, de gepeinigde minnaar, de oxymoronische "levende dood" van verlangen. Hij veranderde autobiografie in archetype.
Shakespeare las niet alleen Petrarch; hij worstelde met hem:
Petrarch gaf de Renaissance zijn emotionele grammatica. Shakespeare nam die grammatica en schreef de stukken die het moderne bewustzijn definieerden. Twee eeuwen uit elkaar? In tijd, ja. In literaire DNA? Vader en zoon.