De apotheker verschijnt in één scène (Handeling 5, Toneel 1), spreekt 14 regels, en maakt de catastrofe van het stuk mogelijk. Hij is Shakespeare's meestveroordelende portret van wat armoede met geweten doet.
Romeo, verbannen in Mantua, zoekt gif. De apothekerwinkel toont "lege dozen," "groene aardewerk potten," "blaasjes," "muf zaden" – visuele stenografie voor een bedrijf dat niets meer te verkopen heeft. Hij hongerigt. Romeo biedt 40 ducatten (een fortuin). De apotheker aarzel: "My poverty, but not my will, consents." Hij verkoopt het gif. Romeo noemt het "a cordial" – geneesmiddel voor zijn verdriet.
De apotheker is wij – elk van ons, onder voldoende druk. Shakespeare weigert de troost van "kwaadaardige schurk." Hij geeft ons een man die nee zegt, dan ja, omdat zijn kinderen hongerig zijn. Dat is de tragedie onder de tragedie.