Alfred, Lord Tennyson's gedicht Flower (soms getiteld "The Flower" of verschijnend in The Princess) gebruikt de levenscyclus van een enkele bloem als een metafoor voor het menselijk bestaan – zijn kortstondigheid, schoonheid, en onvermijdelijke terugkeer naar de aarde.
De bloem ontluikt, bloeit in volle glorie, trekt bewondering, verwelkt en valt dan. Haar korte boog spiegelt de menselijke traject: geboorte, bloei, verval, dood. Tennyson moraliseert niet; hij presenteert de cyclus met helderogende tederheid.
Tennyson, die diep rouwde (Arthur Hallams dood), wist dat bloemen – en mensen – "hier vandaag, morgen weg" zijn. De kracht van het gedicht ligt in zijn weigering te schrikken voor die waarheid terwijl het het moment toch "zoet" vindt.