Giften In Shakespeare: Zeven Vroegmoderne Toxines Op Het Vroegmoderne Toneel
Shakespeares farmacopee weerspiegelt de toxicologische kennis van zijn tijd – kruidenboeken, apotheeklore, en klassieke bronnen – niet moderne chemie. Zeven stoffen verschijnen of worden aangestipt:
- Aconitum napellus (Wolfsklauw / Monnikskap) – Neurotoxine; ademhalingsparalyse.
- Atropa belladonna (Bella-donna) – Anticholinerge delirium, hallucinaties, dood.
- Conium maculatum (Giftige leeuwenoor) – Neuromusculaire blokkade; doodde Socrates (Plato's Phaedo).
- Digitalis purpurea (Vingerkruid) – Hartglycoside; therapeutisch in microdosis, fataal in macro.
- Strychnos nux-vomica (Strychnine) – Krampen, verstikking.
- Arseen (Erfenispoeder) – Maag-darm necrose, multi-orgaan falen.
- Kwik (Levend zilver) – Neuro/nier toxiciteit; gebruikt als 'geneesmiddel' voor syphilis.
Dramatisch is gif in Shakespeare zelden whodunit-mechanica – het is metafoor: corruptie in het oor (Hamlet), de 'vergiftigde kelk' van macht (Macbeth), het 'gif' van jaloezie (Othello).