In Shakespeare beschrijft "frothy" iets lichts, insubstantiëls, of leegs – ofwel letterlijk (schuim, bellen) of figuurlijk (luide woorden, holle beloften).
Petruchio gebruikt de term om zijn dienaar Grumio te berispen voor het negeren van orders terwijl hij zich bezighoudt met afleidingen (muziek, geur van gerookt vlees). Grumio's excuses zijn "frothy" – leeg, ontwijkend, zonder substantie. Het woord benadrukt het thema van verschijnsel versus realiteit: Petruchio verwacht gehoorzaamheid maar krijgt performatieve ontwijking.
De passage illustreert hoe Shakespeare "frothy" gebruikt om taal te kenmerken die verduistert in plaats van communiceert, reflecterend een meester-dienaar dynamiek opgebouwd op wit en macht.