Sonnet 29 traceert de emotionele boog van de spreker van isolatie tot extase. Het openingskwatrain sommt jaloezie op — van andermans talent, status, vriendschappen — terwijl de spreker zich "in disgrace with fortune and men's eyes" voelt. De wending bij vers 9 ("Yet in these thoughts myself almost despising, / Haply I think on thee…") draait naar de geliefde, wiens herinnering de toestand van de spreker transformeert: "For thy sweet love remembered such wealth brings / That then I scorn to change my state with kings."
Kenmerken:
Het gedicht bevestigt liefde als zaligheid en poëzie als immortaliteit.