De geisha traditie dateert terug tot onna-geisha – vrouwelijke entertainers die optraden voor samurai in de vroege Edo-periode. In de 18e eeuw waren vrouwen tot prominentie gekomen in de gelicenseerde plezierdistricten, meesterend in een curriculum van verfijnde kunsten: shamisen muziek, klassieke dans, witty conversatie, theeceremonie, en calligrafie.
Deze evolutie transformeerde een gemarginaliseerde rol in een gerespecteerd beroep gedefinieerd door artistieke excellentie in plaats van seksuele dienst – een onderscheid dat geishas eeuwenlang fier hebben gehandhaafd.