Een primaire reden waar Shakespeare zijn tijdgenoten overtref is zijn creatie van complexe, veelzijdige personages die voorraadtypen ontlopen. Elizabethaans drama steunde vaak op herkenbare archetypen – de schurk, de held, de kluchtfiguur, de deugzame maagd. Shakespeare's figuren bezitten contradictorische eigenschappen, ambigue motivaties, en psychologische diepgang die verrassend modern aanvoelen.
Intelligent, welsprekend, filosofisch – doch onbeslis, melankolisch, wreed tegen Ophelia. Gescheurd tussen plicht (vader wreken) en geweten (is het spook betrouwbaar?). Zijn monologen leggen een geest bloot die met zichzelf in oorlog is.
Wreed genoeg om geesten aan te roepen om "ontmannen me hier," toch genoegzaam om een baby te voeden (ze claimt). Na de moord demontageert schuld haar: slapwandelen, handenwassen, zelfmoord. Ze is geen monster maar een vrouw die macht koos en vernietigd werd door de prijs.
Zoals realisme maakt Shakespeare's personages oneindig herkenbaar en interpreteerbaar. Acteurs vinden nieuwe lagen in elk nieuw generation; publiek ziet zichzelf gereflecteerd. De personages zijn geen symbolen – ze zijn mens.