George Hickling (ca. 1790–1860s) belichaamde het Royal Navy's wetenschappelijke corps: een chirurg-botanist wiens publicaties een carrière van scheepswetenschap, imperiaal survey, en koloniale hulpbronassessment traceren.
Hickling's carrière spiegelt Brits imperiale consolidatie. Zijn vroege werk (1820s) is zuivere natuurhistorie – specimen verzamelen, kusten karteren. In de 1850s schrijft hij koloniaal beleid en nationale hulpbronassessments. Geen standaardbiografie bestaat; hij verschijnt in zeelisten en Linnean Society records. Hij vertegenwoordigt die specifieke Victoriaanse hybride: de officier-wetenschapper die het rijk dient met een vasculum en een sextant.