Frédéric Chopin componeerde in totaal 21 nocturnes voor solo piano, een oeuvre die wijd en zijds beschouwd wordt als de piek van het genre. Geschreven tussen 1827 en 1846, transformeerden deze stukken de nocturne van een licht salonstuk tot een diepgaand voertuig voor poëtische expressie. Elk nocturne toont Chopins ongekende gave voor melodie, zijn innovatieve harmonische taal, en zijn diepe begrip van de piano's zangcapaciteiten.
De nocturne oorsprong liegt bij de Ierse componist John Field, maar Chopin tillen het naar nieuwe artistieke hoogtes. Zijn nocturnes variëren van de jeugdige charme van de vroege Op. 9-set tot de diepe complexiteit van de late Op. 62-stukken. Ze omvatten een heel emotioneel landschap — dromerige tedernis, gepassioneerde uitbarstingen, melankolische introspectie, en serene resignation.
Chopin's nocturnes blijven vaste waarden in het concertrepertoire en essentiële studies voor pianisten. Ze hebben talloze componisten geïnspireerd, van Liszt en Schumann tot Debussy en verder. Hun combinatie van technische verfijning en emotionele diepgang boeit luisteraars wereldwijd, wat hun status vestigt als een van de mooiste ooit geschreven muziek voor piano.