Fanny Mendelssohn Hensel (1805–1847) componeerde vruchtbaar tijdens de mid-19e eeuw, vierkant in de Romantische tijd. Hoewel vaak overschaduwd door haar jongere broer Felix, was Fanny een formidable muzikante op zich, met meer dan 460 werken waaronder pianostukken, lieder, kamerwerk, en koorcomposities.
Fanny ontving dezelfde rigoureuze muzikale opleiding als Felix, piano met Ludwig Berger en compositie met Carl Friedrich Zelter. Haar talent was vroeg zichtbaar; Goethe zelf loofde haar spel. Maar maatschappelijke normen en haar vader's insistencie dat muziek een "sier" zou zijn voor een vrouw, geen beroep, beperkten haar publieke carrière.
Ondanks deze beperkingen componeerde Fanny door haar hele leven. Haar “Lieder zonder Woorden” voor piano (een genre vaak aan Felix toegeschreven) en haar meesterlijke Pianotrio in D-mineur, Op. 11 onthullen een verfijnde harmonische taal en structurele beheersing. Ze organiseerde en speelde in de prestigieuze Sonntagsmusiken (zondagconcerten) in het familiehuis in Berlijn, waar ze veel van haar eigen werken uraufvoerde naast die van Bach, Beethoven, en haar broer.
In recent decennia heeft Fanny Mendelssohn Hensel's muziek een welverdiende heropleving beleefd. Wetenschappers en uitvoerders erkennen haar nu als een significante Romantische componiste wiens stem — lyrisch, moedig, en diep expressief — een permanente plek in de canon verdient.