De ruzie tussen Voltaire en Rousseau was geen beleefd academisch geschil — het was een hagel van persoonlijke wreedheid. Voltaire, nooit een voor subtiele ironie, lanceerde directe, wrede beledigingen op zijn filosofische rivaal.
Hij noemde Rousseau een "gek," "scharlaken," en spotterend "de grote Jean Jacques." Hij aanvalde Rousseau's karakter, ouderschap (hij plaatste zijn vijf kinderen in weeshuizen) en persoonlijke hygiëne in plaats van met zijn ideeën op inhoud in te gaan. Voltaire publiceerde zelfs anoniem een pamflet getiteld Sentiments of the Citizens of Geneva om Rousseau's reputatie in zijn adoptieve stad te vernietigen.
Rousseau, paranoïde en dungehuid, reageerde met gewonde ontzag, overtuigd van grote complotten tegen hem. De ruzie vertegenwoordigde de Verlichting's broosheid: reden's kampioenen konden diep onredelijk zijn tegen elkaar.