Richard Adams' Watership Down eindigt met een moment van stille transcendentie. Terwijl de zon zakken, zit Hazel – gekwetst door strijd, verraad, heeft geliefd en verloren – aan de rand van de hol en voelt een onverwachte vrede:
"De zon zakte laag... Hazel zat aan de rand van de hol... Hij voelde een diepe eenzaamheid... Hij had gevochten en verloren, geliefd en verraden... Maar toen de zon zakte... voelde hij een vreemde vrede. Hij was niet alleen. Hij had zijn weg gevonden... en wist dat hij zijn weg naar huis zou vinden."
Deze passage vat de diepe meditatie van de roman over leiderschap, sterfelijkheid en thuisbehoren samen. Hazels reis – van onwillige leider tot mytische figuur – resolveert niet in triomf, maar in acceptatie. De "weg naar huis" is zowel letterlijk (de hol) als metafysisch (vrede met zijn levensboog).
Adams transformeert de dood van een konijn in een universele uitspraak: dat zin gesmeed wordt door verbinding, moed en de koppige keuze om voort te gaan.