Wat is een fragment uit het boek Watership Down?

"De zon zakte laag en de laatste stralen van de dag kleurden de lucht in tinten oranje en paars. Hazel zat aan de rand van het leefgebied, zijn ogen gericht op de verre horizon. De wereld leek uitgestrekt en vol mysterie, en hij voelde een diep gevoel van eenzaamheid. Hij miste zijn oude huis, zijn familie, zijn vrienden. Hij was zo lang weggeweest en hij had zoveel gezien. Hij had gevochten en verloren, hij had liefgehad en verraden, hij had het beste en het slechtste gezien van de wereld. En nu was hij hier, aan de rand van een nieuwe wereld, met niemand om die mee te delen.

Hij keek naar zijn poten en voelde een golf van woede. Waarom was hij überhaupt vertrokken? Waarom had hij de veiligheid van zijn huis en het comfort van zijn gezin verlaten? Hij had geen antwoorden. Hij had zojuist een roeping gevoeld, een behoefte om te ontdekken, een verlangen om iets meer te vinden. En nu was hij hier, alleen en verloren.

Maar toen de zon onder de horizon zakte en lange schaduwen over het landschap wierp, voelde hij een vreemd gevoel van vrede. Hij was niet de enige. Hij had zijn weg gevonden, ook al was die lang en moeilijk. Hij had zijn doel gevonden. En hij wist, met een zekerheid die alleen uit het diepst van de ziel komt, dat hij de weg naar huis zou vinden."