1. Perspectieven verschuiven:
* Victors verhaal: Dit gedeelte wordt vaak gekenmerkt door een dramatische, confessionele en vaak zelfmedelijdende toon. Victor's stem onthult zijn interne worstelingen, schuldgevoelens en terreur terwijl hij de gevolgen van zijn daden onder ogen ziet. Hij gebruikt vaak verheven, poëtische taal, waarbij hij zijn intellect en de emotionele onrust die hij ervaart benadrukt.
* Het verhaal van het monster: Het verhaal van het Monster krijgt een meer empathische, kwetsbare en soms beschuldigende toon. Zijn taalgebruik is vaak eenvoudig en direct en weerspiegelt zijn zelfstudie en zijn zoektocht naar begrip. Shelley portretteert zijn eenzaamheid, pijn en verlangen naar acceptatie, waardoor de lezer wordt gedwongen maatschappelijke vooroordelen en de aard van de mensheid in twijfel te trekken.
* Brieven en journaalposten: De roman bevat brieven en dagboekaantekeningen van Robert Walton, die een meer objectief en afstandelijk perspectief bieden. . Hierdoor kan Shelley een bredere maatschappelijke context bieden voor de acties van Victor en het lot van het Monster.
2. Contrasterende dictie:
* Verhoogd taalgebruik: Shelley gebruikt uitgebreide woordenschat en complexe zinsstructuren, vooral in Victor's verhaal. Dit benadrukt zijn intellectualisme en de grootsheid van zijn ambitie. Dit kan echter ook een gevoel van onthechting en arrogantie overbrengen.
* Eenvoudig taalgebruik: In het verhaal van het Monster is de taal duidelijk en vaak informeel. Dit weerspiegelt zijn gebrek aan formeel onderwijs en zijn strijd om zijn complexe emoties te verwoorden. Het creëert een gevoel van authenticiteit en kwetsbaarheid.
3. Verschuiving van gotische horror naar filosofische reflectie:
* Gotische horror: Shelley gebruikt levendige beschrijvingen en spannende plotpunten om angst en spanning op te roepen. De roman is doordrenkt met elementen uit het gotische genre, vooral in de scènes van de creatie van het monster en de angstaanjagende ontmoetingen tussen Victor en het wezen.
* Filosofische reflectie: De roman duikt ook in diepgaande filosofische vragen over de schepping, verantwoordelijkheid, moraliteit en de aard van de mensheid. Shelley gebruikt deze momenten om maatschappelijke normen uit te dagen en diepere reflecties over de menselijke conditie uit te lokken.
4. Humor en ironie:
* Donkere humor: Shelley gebruikt af en toe donkere humor om satirisch commentaar te geven op de houding van de samenleving ten opzichte van wetenschap, ambitie en sociale uitsluiting. Dit voegt lagen van complexiteit toe aan het verhaal, waardoor wordt voorkomen dat het uitsluitend een horrorverhaal wordt.
* Ironie: De roman staat vol met ironische situaties, vooral wat betreft de gevolgen van Victor's acties. Deze ironie benadrukt de inherente tekortkomingen van de menselijke ambitie en de onbedoelde gevolgen van wetenschappelijke vooruitgang.
Over het geheel genomen manipuleert Mary Shelley op meesterlijke wijze de toon om een complexe en gelaagde roman te creëren die eeuwen later nog steeds resoneert met de lezers. Door naadloos van perspectief te wisselen, contrasterende dictie te gebruiken en elementen uit horror, filosofie en satire met elkaar te verweven, creëert ze een krachtige en duurzame verkenning van de menselijke natuur en haar complexiteiten.