administratief misbruik:
* Onwetendheid en gebrek aan opleiding: Erasmus bekritiseert de wijdverbreide onwetendheid onder de geestelijken, waarbij hij hun gebrek aan goede theologische opleiding benadrukt en hun vertrouwen op het uit het hoofd leren in plaats van op echt begrip. Hij hekelt priesters die de Bijbel niet eens correct kunnen lezen.
* Simon: Hij hekelt de verkoop van kerkelijke ambten en aflaten, en wijst op de hypocrisie van degenen die religie uitbuiten voor persoonlijk gewin.
* Wereldlijkheid en hebzucht: Erasmus maakt de spot met de weelderige levensstijl van veel geestelijken, waarbij hij hun overdadige uitgaven contrasteert met hun geloften van armoede. Hij bekritiseert hun streven naar rijkdom en macht, met het argument dat ze zich meer zorgen maken over wereldse bezittingen dan over spirituele zaken.
* Hypocrisie: Erasmus wijst op de kloof tussen de prediking en de praktijk van veel geestelijken. Hij benadrukt hun hypocrisie bij het bevorderen van kuisheid terwijl ze zich bezighouden met illegale zaken, pleiten voor vrede terwijl ze oorlogen voeren en oproepen tot nederigheid terwijl ze in luxe leven.
Religieuze praktijken en overtuigingen:
* Overmatig ritueel: Hij hekelt de uitgebreide ceremoniën en rituelen van de Kerk, wat suggereert dat deze meer om uiterlijk vertoon dan om innerlijke vroomheid gaan.
* Bijgeloof: Erasmus maakt de spot met het wijdverbreide bijgeloof, inclusief het geloof in wonderen en relikwieën, dat volgens hem het echte geloof ondermijnt.
* Dogmatische geschillen: Hij bekritiseert de eindeloze theologische debatten en argumenten binnen de Kerk, met het argument dat deze afleiden van de kernboodschap van het christendom.
* Gebrek aan persoonlijke toewijding: Erasmus bevordert een meer persoonlijke en individualistische benadering van het geloof, waarbij individuen worden aangespoord hun eigen relatie met God te ontwikkelen in plaats van uitsluitend te vertrouwen op externe praktijken.
Over het geheel genomen is de kritiek van Erasmus in "De Lof der Zotheid" gericht op het hervormen van de Kerk van binnenuit. Hij geloofde dat de Kerk zich te veel concentreerde op de uiterlijke schijn en institutionele macht, en hij pleitte voor een terugkeer naar de eenvoudige leringen van Christus en een meer persoonlijke en authentieke vorm van vroomheid.
Het is belangrijk om te onthouden dat Erasmus weliswaar een criticus van de Kerk was, maar ook een vrome christen. Het was niet zijn bedoeling de Kerk te ontmantelen, maar haar van binnenuit te hervormen. Zijn satire was bedoeld om reflectie en verandering uit te lokken, niet om te vernietigen.