Hier zijn enkele van de belangrijkste idealen die Dryden in zijn werken verdedigde:
* Reden en logica: Neoklassieke schrijvers waardeerden rede en logica boven alles. Dryden geloofde in de kracht van het rationele denken om de wereld te begrijpen en betekenisvolle kunst te creëren. Hij benadrukte duidelijkheid, precisie en orde in taal en structuur.
* Orde en harmonie: Neoklassieke schrijvers waren geobsedeerd door orde en harmonie. Ze geloofden dat schoonheid en uitmuntendheid werden bereikt door structuur, evenwicht en terughoudendheid. Dryden benadrukte het belang van het volgen van klassieke regels en modellen, zoals de eenheid van tijd, plaats en actie in drama.
* Imitatie van de Ouden: Neoklassieke schrijvers keken voor inspiratie en begeleiding naar de oude Griekse en Romeinse literatuur. Dryden geloofde dat de Ouden perfectie in de kunst hadden bereikt, en dat moderne schrijvers ernaar moesten streven hun prestaties te evenaren. Hij prees hun vermogen om personages, plot en taal te creëren die zowel geloofwaardig als inspirerend waren.
* Nadruk op morele instructie: Neoklassieke schrijvers waren van mening dat kunst niet alleen moest entertainen, maar ook moest onderwijzen. Dryden benadrukte het belang van moraliteit en deugd in de literatuur, en geloofde dat schrijvers de plicht hadden hun publiek over goed en kwaad te onderwijzen.
* Elegantie en verfijning: Neoklassieke schrijvers waardeerden elegantie en verfijning in taal en stijl. Dryden was van mening dat schrijvers ernaar moesten streven taal te gebruiken die duidelijk, beknopt en mooi was. Hij was een meester in de Engelse taal en gebruikte zijn vaardigheden om elegant en verfijnd proza en poëzie te creëren.
Dryden's eigen werken, zoals zijn "Essay of Dramatic Poesy" en zijn toneelstukken staan vol met voorbeelden van deze idealen. Hij verdedigt de regels van het klassieke drama, prijst de prestaties van schrijvers uit de oudheid en benadrukt het belang van rede, orde en moraliteit in de literatuur.
Hier zijn enkele voorbeelden van hoe Dryden deze idealen in zijn werk prijst:
* "Essay van dramatische poëzie": In deze dialoog verdedigt Dryden het gebruik van klassieke modellen en pleit hij voor het belang van het volgen van de regels van drama. Ook prijst hij de werken van oude toneelschrijvers als Sophocles en Euripides.
* "Een essay over heroïsche toneelstukken": Dit essay betoogt dat heroïsche toneelstukken gebaseerd moeten zijn op het model van klassieke epische poëzie, met de nadruk op nobele karakters, grootse thema's en een duidelijke morele boodschap.
* "De verovering van Granada": Dit stuk demonstreert Drydens begrip van de regels van klassiek drama. Het volgt de eenheid van tijd en plaats, en de personages worden gedreven door nobele motieven en worden geconfronteerd met morele dilemma's.
Het is belangrijk om te onthouden: Hoewel Dryden een groot voorstander was van neoklassieke idealen, was hij ook een complexe en evoluerende schrijver. Hij was niet bang om met de traditie te breken als hij dat nodig achtte, en uit zijn latere werken blijkt een groeiende belangstelling voor meer persoonlijke en experimentele stijlen.