Kolonialisme vormde de thema's, talen en ontwikkeling van Afrikaanse literatuur diepgaand:
Europese talen (Engels, Frans, Portugees) werden opgelegd, inheemse talen gemarginaliseerd. Meeste Afrikaanse literatuur werd geschreven in koloniale talen, wat manieren van expressie beïnvloedde.
Koloniale machten onderdrukten Afrikaanse tradities. Literatuur werd een toneel van culturele strijd, weerstand weerspiegelend tegen dominante verhalen.
Invoering van de roman en kort verhaal gemengd met orale tradities, creërend unieke hybride expressies.
Nationalisme ontketende een zoektocht naar identiteit. Schrijvers als Chinua Achebe, Ngũgĩ wa Thiong'o en Wole Soyinka herwon Afrikaanse stemmen, verkennend bevrijding en culturele identiteit.
Afrikaanse literatuur werd lang genegeerd door Westerse instellingen. Na onafhankelijkheid ontwikkelde het zich tot postkoloniale literatuur die dekolonisatie, culturele heropleving en post-onafhankelijkheidscomplexiteiten aanspreekt.
Afrikaanse literatuur geniet nu wereldwijde prominentie, dominante verhalen uitdagend en kruisculturele begrip bevorderend.