Daniel Defoe was een onwaarschijnlijke literaire beroemdheid. Als zoon van een slager in de 17e-eeuwse Engeland, groeide hij op zonder de voordelen van rijkdom en onderwijs die andere schrijvers genoten. Zelfs na het voltooien van romans, werd Defoe door sommige hogere auteurs met argwaan bekeken. Misschien omdat hij zelf vooroordelen ondervond, wijde Defoe een essay, "Academy for Women," aan het promoten van onderwijsgelijkheid.
Defoe gebruikt godsdienstige referenties om zijn eigen geloofwaardigheid en morele hogere grond te vestigen. Hij stelt dat God vrouwen capabel maakte van leren en dat geen van God's schepping onnodig is. Hij gaat erop voort te schrijven dat vrouwen een gave van God zijn en daarom hun onderwijs ontzeggen een daad is van bijna godslasterende ondankbaarheid. Defoe's argument is niet formeel theologisch; het roept religie op voor retorische flair. Door zichzelf te presenteren als iemand die God's wil bevordert in plaats van zijn eigen, verhoogt Defoe de inzet van het kwestie in de geesten van zijn christelijke lezers. Het vernederd hem ook. Als je "zo'n krasse stelling gaat doen, Dat de hele wereld fout liegt...," heb je een onweerlegbare autoriteit achter je nodig.
Defoe betwist de religie als geheel nooit, maar hij betwist wel scherp het plan dat zijn contemporaine, Mary Astell, uitstippelde, die zich voorstelde dat vrouwenonderwijs in seminaria zou plaatsvinden. Defoe noemt vrouwen's zielen als bewijs van hun fundamentele gelijkheid aan mannen voor God – niet als items die verbetering vereisen. Hij erkent dat er een bezorgdheid is dat vrouwen in de wereld hun persoonlijke veiligheid en deugd op het spel zetten, maar hij vindt een school gemodelleerd op een klooster onderdrukkend. Defoe steunt op de letterlijke, fysieke structuur van zijn hypothetische academie om de bewoners te bewaken tegen ongewenste aandringing. Inbraak zou een misdrijf moeten zijn, argueert hij, maar studenten zelf mogen komen en gaan zoals ze willen.
Defoe anticipeert 19e-eeuwse profeministische argumenten van soortgenoten als John Stuart Mill en Harriet Taylor wanneer hij wijst erop dat seksistische stereotyperingen functioneren als zichzelf vervullende voorspellingen. Hij stelt voor dat de rechtvaardiging voor het ontzeggen van vrouwenonderwijs – hun vermeende intellectuele minderwaardigheid – eigenlijk een gevolg is van het ontzeggen van vrouwenonderwijs. In feite, merkt hij op, zijn enkele van zijn tijdgenoten vrouwen gelukkig genoeg om hoogwaardig onderwijs te hebben ontvangen, en hun uitstekende schrijven bewijst dat vrouwen evenveel potentieel hebben als mannen. In een van de meest progressieve momenten van het essay, stelt Defoe dat mannen vrouwen van scholen verbannen omdat ze bang zijn om overstegen te worden.
Het essay, hoewel indrukwekkend vooruitstrevend, bevat elementen die seksistisch zijn naar moderne standaarden. Defoe appelleren aan mannen's eigenbelang net zo frequent, zo niet vaker, dan aan hun morele en ethische verplichtingen. Sommige details zijn relatief onschuldig, zoals Defoe's redenering dat opgeleide vrouwen meer charmante, interessante gesprekspartners zullen zijn. Andere zijn meer ontzettend, zoals Defoe's advies om vrouwen te verbeteren zodat ze geschikt zijn voor mannen's gebruik, net zoals mannen paarden zouden opvoeden. Het essay toont zijn leeftijd meest in de conclusie, de lezers geruststellend dat opgeleide vrouwen beter zullen weten dan zich te mengen in regering en andere mannelijke domeinen.