Het is echter belangrijk om te begrijpen dat zelfs de meest briljante artiesten hun beperkingen en uitdagingen hebben. Enkele aspecten die als ‘mislukkingen’ of zwakke punten in het werk van Raphael kunnen worden beschouwd, hoewel er vaak over wordt gedebatteerd onder kunsthistorici, zijn onder meer:
* Beperkte focus op emotie en realisme: Vergeleken met Michelangelo missen de figuren van Raphael vaak de emotionele diepgang en psychologische complexiteit die het werk van de Florentijnse meester kenmerken. Sommige critici suggereren dat Raphael prioriteit gaf aan geïdealiseerde schoonheid en harmonie boven emotioneel realisme.
* Vertrouwen op assistenten: De studio van Raphael stond bekend om zijn grote team van assistenten, en sommige critici beweren dat dit leidde tot inconsistenties in zijn werk, vooral in latere jaren. Hoewel de supervisie en begeleiding van Raphael duidelijk waren, wordt er gedebatteerd of de algemene artistieke visie altijd de zijne was.
* De controverse over de "Transfiguratie": Raphael's laatste schilderij, "De Transfiguratie", werd postuum door zijn atelier voltooid. Hoewel de compositie en het concept aan Raphael worden toegeschreven, wordt aangenomen dat er bij de uitvoering meerdere handen betrokken waren. Dit heeft geleid tot discussie over de mate waarin het uiteindelijke werk de ware bedoelingen van Raphael weerspiegelt.
Het is belangrijk om te onthouden dat deze aspecten geen mislukkingen zijn in de zin van artistieke incompetentie. Het zijn eerder beperkingen of gebieden waar Raphael's artistieke benadering verschilde van die van zijn tijdgenoten of waar de uitdagingen van zijn tijd zijn werk beïnvloedden.
Het is vruchtbaarder om de triomfen van Raphael te waarderen, zijn ongelooflijke vermogen om schoonheid, gratie en harmonie in zijn werk vast te leggen, en zijn blijvende impact op de kunstgeschiedenis. Zijn nalatenschap is er een van buitengewone vaardigheid, artistieke genialiteit en blijvende invloed.