Bewijzen moeten verzameld worden voordat een onderzoeker een probleem kan oplossen. Dit geldt voor een huisarts die een patiënt diagnoseert, een politieagent die een misdaad oplost of een automonteur die een auto repareren. Hoe de onderzoeker zijn bewijzen verzamelt, bepaalt welk type bewijs het is. Twee grote typen bewijs zijn narratieve bewijzen en objectieve bewijzen. Beide worden gebruikt om problemen te analyseren, maar ze komen uit verschillende bronnen.
Objectieve bewijzen verwijzen naar data die gezien, aangeraakt, geproefd, geruikt of gehoord kunnen worden. Elk bewijs dat waargenomen kan worden door de vijf zintuigen is objectief bewijs. Een huisarts verzamelt objectieve bewijzen voor het diagnosticeren van haar patiënt door zijn pols te controleren, zijn temperatuur te meten en zijn bloed door een microscoop te bekijken. Een politieagent neemt vingerafdrukken en fotografeert de fysieke toestand van de misdaadplaats. Een automonteur kijkt onder de motorkap naar de motor en luistert naar de geluiden die hij maakt. De kennis die elke onderzoeker in deze voorbeelden opdoet, komt van objectieve bewijzen.
Een narratief is een verhaal en narratieve bewijzen komen uit verhalen. Huisartsen vragen patiënten hun gezinsgeschiedenis te vertellen, hoe ze 's nachts slapen of welk soort stress ze overdag ervaren. Politieagenten verhoren getuigen en verdachten om informatie over de misdaad te verzamelen. Automonteurs vragen autobezitters hoe de auto gelopen heeft of of ze iets ongewone in de prestaties hebben gevoeld.
Objectieve bewijzen zijn solid omdat ze fysiek waargenomen kunnen worden en aan anderen getoond kunnen worden als ze in twijfel zijn. Objectieve bewijzen is het tastbare resultaat van een oorzaak en heel vaak kan die oorzaak verklaard worden door naar de objectieve bewijzen te kijken. Er is echter de mogelijkheid dat objectieve bewijzen een onderzoeker kunnen misleiden in het vergissen van de oorzaak. De realiteit is erg complex met veel verschillende krachten aan het werk. Dit is vooral waar bij subtiele onderwerpen, zoals psychologie, die geen gemakkelijke objectieve bewijzen presenteren.
Narratieve bewijzen kunnen vaak verder gaan dan het materiële empirisme van objectieve bewijzen omdat het factoren als verbeelding, intuitie en zelfreflectie omvat. Narratieve bewijzen kunnen subjectieve sterktes als opgebouwde levenservaring of wijsheid in het proces van het onderzoeken van een oorzaak toelaten, wat vaak objectieve bewijzen kan transcenderen. Het nadeel is dat narratieve bewijzen berusten op menselijke subjectieve faculteten, zoals geheugen en mening, die vaak vervormd kunnen worden door emotie, leidend tot fouten in het identificeren van een oorzaak.