Dit artikel helpt schrijvers de basiscomponenten van het schrijven van een memoir te begrijpen, zoals het ontwikkelen van een scène en het onthullen van karakter. Het geeft de schrijver ook suggesties over het genereren van ideeën.
Echter, weinig doen het daadwerkelijk. Een memoir schrijven kan intimiderend lijken — waar begin je? Het hoeft niet intimiderend te zijn. Een memoir schrijven zou een viering moeten zijn van je leven en wat je geleerd hebt door erop te reflecteren. Het kan pijnlijk zijn om over bepaalde ervaringen na te denken, maar een memoir schrijven kan je helpen die pijn door te werken en los te laten. Een memoir kan ook lezers helpen leren van wat je door hebt gemaakt. De sleutel tot het schrijven van een memoir is je terug te zetten in het moment dat je over schrijft. Sta toe dat je de gedachten en emoties die je toen doormaakte, ervaart. Het is belangrijk ze niet te blokkeren; laat ze in plaats daarvan vloeien. Wees eerlijk met jezelf; dat is de sleutel. Schrijf niet wat je wou dat je dacht; schrijf eerlijk, zelfs als het soms embarrassant is. Lezers willen geen perfecte verteller; ze willen een verteller waarmee ze zich kunnen identificeren. Als je te perfect lijkt, zullen ze je niet geloven, en ze zullen niet door willen lezen. Goed schrijven wordt gedreven door karakterontwikkeling, en het narratief moet tonen hoe je veranderd en gegroeid bent over de tijd.
Om hun individualiteit vast te leggen, probeer enkele karakterschetsen te maken door in je dagboek te schrijven over alles wat je je van deze personages herinnert. Je kunt beginnen met meer abstracte details, schrijven over hoe een personage "goedaardig" en "energiek" is, maar probeer ook specifieker te worden. Wat zijn voorbeelden van dit gedrag? Op welke specifieke manieren is deze persoon veranderd over de tijd? Naarmate je concreter wordt in je herinneringen en geschriften, zullen de personages levendiger overkomen.
Memoirs komen in alle vormen en maten. Sommige gaan over een kortere periode, gerond om een krachtige gebeurtenis en hoe de auteur daarop reageerde. Sommige omvatten de hele levensduur van een persoon. Als je over een specifieke tijd in je leven wilt schrijven, weet je misschien al waar je wilt beginnen. Als je je levensverhaal schrijft, zul je waarschijnlijk wat idee-genererende oefeningen willen doen. Freewriting is een basisinstrument dat elke schrijver comfortabel moet zijn met. Begin met een onderwerp — een herinnering, scène of personage — en schrijf gewoon. Geen beperkingen, geen limieten, behalve dat je je potlood niet stillegt. Het is oké om off-topic te raken, want het punt van freewriting is om je te helpen nieuwe ideeën genereren. Schrijf vijftien of twintig minuten, of langer als je wilt, en kijk dan wat je op hebt geleverd. Welke ideeën wil je verder verkennen? Misschien herinnerde je een scène uit je jeugd die je vergeten was, en de herinnering is zo ontroerend dat je het in je memoir wilt opnemen. Een andere nuttige manier om ideeën te genereren en te beslissen wat je in je memoir opneemt, is een lijstje maken. Het lijkt op freewriting dat je gewoon alle scènes, gebeurtenissen en mensen opsomt die in je herinnering uitsteken. Hoe meer je dit doet, hoe meer je je herinnert. Houd je notitieboekje bij de hand, want de komende dagen zul je ongetwijfeld meer herinneren. Houd een open geest over wat je misschien wilt schrijven; laat de ideeën maar vloeien. Doe dan wat freewriting over degenen die je het meest aanspreken.
Wat zie je, ruik je, hoor je, proef je of voel je? Hoe gedetailleerder en specifieker de beschrijving, hoe levendiger het voor de lezer wordt. Je weet misschien niet of wat je herinnert volledig accuraat is; geheugen vult vaak details in die er niet echt waren. Dat maakt niet zoveel uit, als het waar voelt. Zolang je je trouw blijft aan jezelf, de andere personages, en de gebeurtenissen die plaatsvonden, maakt het niet uit als je een paar kleinere details invult die je je niet herinnert. Zorg er gewoon voor dat ze goed passen bij het gevoel dat je uit de herinnering krijgt. Bijvoorbeeld, misschien denk je aan de zolder van je grootouders, en je herinnert niet wat je op die specifieke dag op de achtergrond hoorde. Maar je weet wel dat je grootmoeder van Mozart hield te luisteren. Als het geluid van Mozart dat zacht van beneden af speelt past bij het gevoel dat de herinnering je geeft, laat Mozart dan spelen.
Uiteindelijk moet een memoir geen verzameling losjes verbonden ervaringen zijn; het moet een reis tonen waarin je verandert van de ene ervaring naar de volgende. We hebben allemaal veel verhalen in ons leven, maar om je schrijven in één boek te passen, zul je moeten nadenken over welk specifiek verhaal je gaat vertellen. Het lijkt op een roman, die een thema (of meerdere) heeft en stijgende actie, een climax en meestal tenminste enige resolutie rond dat thema toont. Vaak duikt het thema pas op wanneer een concept bijna af is, of zelfs later, dus je hoeft je geen zorgen te maken over het opdringen van een thema aan je werk. Je moet je er wel van bewust zijn dat het iets is dat uit je schrijven zal groeien, en ondertussen moet je nadenken over hoe de gebeurtenissen die je misschien wilt schrijven, met elkaar in verband staan. Bijvoorbeeld, na het genereren en verkennen van verschillende ideeën, kan een schrijver besluiten over haar relatie met haar vader te schrijven en hoe het haar relaties met mannen beïnvloedde, of een schrijver kan zich richten op zijn ervaringen als immigrant en hoe ze het patroon van zijn leven vormden. Een andere schrijver kan zich richten op hoe ze vooroordelen moest overwinnen door haar leven heen. Verschillende patronen kunnen (en doen meestal) opduiken in elk stuk schrijven, maar de sleutel is om te tonen hoe ze je beïnvloeden doorheen de tijdsperiode van het verhaal, in plaats van korte losse fragmenten te schrijven.
Kun je een boeiende inleiding ontwikkelen die je narratief mooi omlin. Je verhaal hoeft niet chronologisch te zijn, natuurlijk, dus de inleiding kan over een gebeurtenis gaan die halverwege het verhaal of zelfs aan het eind plaatsvindt. Lee Gutkind bespreekt hoe je een verhaal kunt framen in "The Art of Creative Nonfiction." Hij wijst erop dat sommige schrijvers, en een aantal films zoals "Forrest Gump," het narratief framen met een scène die het verhaal begint en eindigt. Wanneer deze scène op een belangrijk punt van conflict of resolutie staat, laat het de lezer doorlezen, zegt hij, leidend ze recht in de actie. Door veel memoirs te lezen, zul je in staat zijn te beslissen welke structuur voor de jouwe werkt.
Je hebt ongetwijfeld nu inzichten die je niet had tijdens de tijperiodes waarover je schrijft, en die zouden natuurlijk in het schrijven moeten vallen. Kijk naar Annie Dillard's "Pilgrim at Tinker Creek" of "The Snow Leopard" door Peter Matthiessen voor voorbeelden van hoe dit gedaan kan worden. Let ook op hoe beschrijvingen van scènes verweven zijn met karakterontwikkeling, wat de plot drijft. Wanneer al deze elementen samenwerken, versterken ze elkaar en maken je schrijven boeiender. Een eerste concept van een memoir zal ver van compleet zijn, dus je moet je geen zorgen maken over alles perfect te hebben, maar bij herziening kun je zoeken naar manieren om dit te doen. Lees andermans memoirs om te zien wat werkt of niet werkt.