Deze breekbare vergelijking verenigde kwantummechanica met speciale relativiteitstheorie, en beschreef spin-½ deeltjes zoals elektronen, protonen, en neutronen nauwkeurig — oplossend grote discrepanties in bestaande theorie.
Uit zijn vergelijking voorspelde Dirac het bestaan van positronen (anti-elektronen), experimenteel bevestigd door Carl Anderson in 1932 — een triomf van theoretische natuurkunde.
Hij was pionier in kwantumelektrodynamica, het raamwerk biedend voor het begrijpen van elektromagnetische interacties op kwantumniveau.
Zijn uitleg van elektronen in vastestoffen — de afwezigheid van een elektron in een gevulde band gedraagt zich als een positief "gat" — werd fundamenteel voor halfgeleiderfysica.
Dirac introduceerde bra-ket notatie en toestandsvectoren, nu de standaardtaal van kwantummechanica.
Dirac's werk revolutioneerde de kwantumfysica, voorspelde antimaterie en leverde wiskundige tools die vandaag nog essentieel zijn.