In Arthur Miller's brandende allegorie staat Rebecca Nurse als het stuk's morele anker – een vrouw wiens goedheid haar een doelwit maakt, en wiens dood de rotte kern van Salem's hysterie blootlegt. Haar boog over vier aktes traceert de vernietiging van onschuld door angst en wraak.
Geïntroduceerd als een „goede vrouw” – vriendelijk, genadig, vroom, wijs, een genezer. Ze is het kalme centrum in het Proctor-huishoudchaos, gerespecteerd door allen. Haar bloot aanwezיגheid bestraft de groeiende waanzin.
Abigail Williams en de meisjes klagen hekserij aan tegen haar. De beschuldiging is absurd – Rebecca, een grootmoeder, een Heilige. Toch arresteert het hof haar. De gemeenschapszwijging is oorverdovend.
Ze weigert een leugen te bekennen, zelfs om haar leven te redden. Haar waardigheid doet het hof huiveren. Schuldig bevonden, veroordeeld om gehangen te worden.
Ze gaat rustig naar de galg, biddend. Haar dood is het uiteindelijke bewijs van de onrechtvaardigheid van het hof – een martelaars einde dat de resterende illusies van gerechtigheid verbrijzelt.
Zij is de martelaar: vals beschuldigd, moreel onaanvechtbaar, stervend met waardigheid. Haar lot dwingt het publiek de prijs van zwijgen en het gevaar van een samenleving die zijn beste offert om zijn ergste te beschermen te confronteren. In een stuk over reputatie is Rebecca Nurse het enige personage wiens reputatie intact blijft – omdat het nooit op liegen was gebouwd.