Alfred Hitchcock werd geboren op 13 augustus 1899 in Leytonstone, Essex – een loflijke voorstad die sindsdien is opgeslorpt in de uitgestrektheid van Oost-Londen. Hij doorbracht zijn jeugd in een bescheiden twee-onder-één-kap woning aan de stadsrand, een omgeving die naar alle waarschijnlijkheid volkomen gewoon was. Zijn vader, William, was groenteman, en het gezin leefde een comfortabel, lager-middelklassenleven gekenmerkt door routine en katholieke discipline.
Hitchcock's formele opleiding begon op het St. Ignatius College, een Jezuieten-grammarschool in Stamford Hill. De strenge, autoritaire sfeer van de Jezuietenpaters liet een blijvende indruk op de jonge jongen achter. Hij herinnerde zich later de vrees voor lichamelijke straffen en de strikte morele code als formatieve invloeden – thema's van schuld, straf en surveillance die later zijn films zouden dooraderen. Hij verliet school op 14-jarige leeftijd om engineering en navigatie te studeren aan de London County Council School of Engineering and Navigation, maar de gestructureerde, bijna cinematografische rituelen van zijn Jezuietse scholing hadden al zijn visuele verbeelding gezaaid.
Ondanks de conventionaliteit van zijn opvoeding, ontwikkelde Hitchcock een vroege en intense fascinatie voor het opkomende medium film. Als tiener werd hij een vaste bezoeker van lokale bioscopen, de grammatica van de stille film in zich opnemend. Hij bestudeerde de werken van vroege pioniers – D.W. Griffith, Cecil B. DeMille, en de Europese avant-garde – met de ijver van een geleerde. Hij keek niet alleen films; hij disekteerde ze, analyseerde montageritmes, cameraplaatsing en de manipulatie van publiekemotie. Deze zelfgeregisseerde leerlingmeester in het donker van de bioscoop legde de basis voor een carrière die visueel vertellen zou herdefiniëren.
Op het moment dat hij de Britse filmindustrie binnentreed in de vroege jaren '20 – eerst als titelkaartontwerper, toen als assistent-regisseur – bezat Hitchcock een zeldzame combinatie: technische precisie geschärfd door engineering-opleiding en een diepe, intuïtieve greep op cinematografische taal geboren uit jarenlange obsessieve kijkgewoontes. De jongen uit Leytonstone die eens terugschrok onder een Jezuietenliniaal zou uitgroeien tot de "Meester van de Spanning," de angsten van zijn gewone jeugd omzettend in de buitengewone stof van nachtmerries en dromen op het scherm.